Wat doen wij?
Uiteraard speelt er veel meer! Wil jij een rol hebben in één van de dossiers of wil je sowieso meedenken, meelezen of bijdragen?
Over al deze dossiers stellen wij natuurlijk ook vragen. Die lees je hier
Icebear: waarom omwonenden zich zorgen maken en waarom wij blijven luisteren
Voor veel inwoners rond Icebear begon dit verhaal niet met beleid of besluitvorming, maar met onrust.
Onrust over wat er uit de fabriek kwam.
Onrust over het water.
Onrust over de vraag: is dit wel veilig voor mijn gezin, mijn gezondheid, mijn omgeving?
Die zorgen zijn niet nieuw. Ze leven al langere tijd.
En ze zijn nooit echt verdwenen.
Die zorgen zijn reëel zijn en omdat ze te lang niet serieus genoeg zijn genomen.
Wat er speelde: zorgen over gezondheid en milieu
Omwonenden trokken al vroeg aan de bel. Zij zagen, roken en ervaarden dingen die vragen opriepen:
- uitstoot van stoffen waarvan onduidelijk was wat ze deden met de lucht,
- water waarvan niet duidelijk was of en hoe het werd gecontroleerd,
- en een gebrek aan heldere informatie over mogelijke gezondheidsrisico’s.
Mensen vroegen zich af:
- Wat ademen wij in?
- Wat komt er in het water terecht?
- Wordt dit eigenlijk wel goed gemeten?
- En wie houdt hier toezicht op?
Dat zijn geen overdreven vragen.
Dat zijn normale vragen van mensen die willen weten of hun leefomgeving veilig is.
Wat het extra ingewikkeld maakte
Wat voor veel omwonenden frustrerend was, is dat duidelijke antwoorden uitbleven.
Er werd wel gezegd dát er werd gecontroleerd,
maar niet altijd wat, hoe vaak en met welke uitkomsten.
Er werd gesproken over regels en vergunningen maar minder over wat dat concreet betekent voor iemands gezondheid.
Dat zorgde voor een gevoel van:
“Er zal vast iets geregeld zijn, maar niemand vertelt ons wat dat voor ons betekent.”
En juist dat gevoel, niet serieus genomen worden, doet veel met mensen.
En toen kwam het faillissement
Alsof de zorgen nog niet groot genoeg waren, ging Icebear failliet.
Dat riep nieuwe vragen op:
- Wat gebeurt er nu met de fabriek?
- Wie is verantwoordelijk voor wat er achterblijft?
- Worden installaties veilig achtergelaten?
- Wie controleert dit nu eigenlijk?
Voor omwonenden voelde dit niet als opluchting, maar als nieuwe onzekerheid.
Want een faillissement betekent niet automatisch dat risico’s verdwijnen.
Integendeel: soms ontstaat er juist een grijs gebied, waarin niemand precies weet wie het oppakt.
Nieuwe activiteit, nieuwe vragen
In die onduidelijkheid viel nog iets op: Robloc leek ineens actief te worden.
Voor inwoners voelde dat vreemd.
Niet omdat activiteit per definitie verkeerd is, maar omdat het gebeurde zonder heldere uitleg.
En als mensen al lang het gevoel hebben dat informatie langs hen heen gaat, dan roept zoiets meteen vragen op:
- Wat gebeurt hier?
- Waarom nu?
- En wie houdt hier overzicht?
Dat gevoel van “we horen het pas achteraf” is precies wat vertrouwen onder druk zet.
Waarom wij dit niet loslaten
Wij vinden één ding heel belangrijk: inwoners hebben recht op duidelijke, eerlijke informatie over hun leefomgeving.
Niet alleen technisch juiste antwoorden maar antwoorden die ook te begrijpen zijn.
Daarom hebben wij dit dossier niet laten liggen.
En daarom blijven wij vragen stellen, juist ook namens omwonenden.
In gesprek met omwonenden – nog steeds
Belangrijk om te zeggen: wij zijn en blijven in gesprek met omwonenden.
We luisteren naar wat zij ervaren.
We nemen hun zorgen serieus.
En we gebruiken die signalen om scherpe vragen te stellen waar dat nodig is.
Niet omdat we onrust willen veroorzaken,
maar omdat stilte en vaagheid juist onrust veroorzaken.
Voor veel mensen is dit geen dossier, maar hun thuis.
Wat wij belangrijk vinden
Voor ons draait dit om een paar simpele uitgangspunten:
- Gezondheid gaat vóór gemak.
- Inwoners mogen weten wat er in hun omgeving gebeurt.
- “Het is volgens de regels” is niet genoeg als niemand begrijpt wat die regels betekenen.
- Bij onzekerheid hoort extra uitleg, niet minder.
Icebear laat zien wat er misgaat als die uitgangspunten niet centraal staan.
Waarom deze pagina bestaat
Deze pagina is er niet om onrust aan te wakkeren.
Ze is er om zichtbaar te maken dat zorgen bestaan en terecht zijn.
En om duidelijk te maken dat wij:
- niet wegkijken,
- niet stoppen met vragen stellen,
- en niet accepteren dat mensen in onzekerheid blijven zitten.
Icebear is voor ons geen afgesloten hoofdstuk.
Het is een dossier dat laat zien waar het beter moet.
En zolang omwonenden met vragen zitten, blijven wij luisteren zoals je dat hoort te doen als je naast mensen staat, niet boven hen.
De Omgevingsvisie: waarom dit niet “een plan” is, maar gaat over jouw leefomgeving
De omgevingsvisie klinkt voor veel mensen als iets vaags.
Een document.
Een toekomstplaatje.
Iets voor ambtenaren en beleidsmakers.
Maar in werkelijkheid gaat de omgevingsvisie over heel concrete vragen, zoals:
- Waar worden woningen gebouwd?
- Hoe druk wordt het verkeer?
- Wat betekent dit voor groen, water en gezondheid?
- Hoe fijn blijft het om hier te wonen?
De omgevingsvisie gaat dus niet over papier.
Ze gaat over hoe jouw omgeving eruitziet; nu en later.
Waarom inwoners zich zorgen maken
Wat wij veel horen van inwoners, is geen weerstand tegen verandering.
Mensen snappen dat een gemeente groeit, dat er gebouwd moet worden, dat er keuzes nodig zijn.
Waar de zorgen zitten, is dit:
- Worden wij hier echt bij betrokken?
- Wordt er geluisterd naar wat wij belangrijk vinden?
- Of ligt alles eigenlijk al vast?
Veel inwoners hebben het gevoel dat plannen over hen worden gemaakt,
in plaats van met hen.
En dat gevoel is niet uit de lucht gegrepen.
Wat er wringt aan hoe de omgevingsvisie tot stand kwam
De omgevingsvisie zou hét document moeten zijn waarin inwoners, ondernemers en gemeente samen bepalen:
Zo willen wij hier samen leven.
Maar in de praktijk zagen we iets anders gebeuren.
Er werd gesproken over participatie maar veel mensen herkenden hun inbreng niet terug.
Er werd gesproken over “ophalen van ideeën” maar niet altijd duidelijk wat daarmee werd gedaan.
En er werd gewerkt aan mooie woorden en beelden, terwijl de echte keuzes — waar wel, waar niet, wat eerst, wat later — vaak vaag bleven.
Dat maakt mensen wantrouwig.
Niet omdat ze tegen plannen zijn, maar omdat ze het gevoel krijgen dat hun stem geen verschil maakt.
Waarom dit geen ver-van-je-bed-verhaal is
De omgevingsvisie hangt samen met bijna alles wat later gebeurt:
- woningbouwprojecten,
- bedrijventerreinen,
- verkeersroutes,
- energievoorzieningen,
- natuur en waterbeheer.
Als die visie onduidelijk is, of vooral vanuit systemen is geschreven, dan krijgen inwoners dat later dubbel en dwars terug — in concrete plannen die “nu eenmaal zo passen binnen de visie”.
En dan is het vaak te laat.
Wat wij hierin anders willen doen
Voor ons is de omgevingsvisie geen vinkje dat gezet moet worden.
Het is een richtinggevend verhaal, dat alleen waarde heeft als mensen zich erin herkennen.
Dat betekent voor ons:
- niet alleen luisteren, maar ook laten zien wat er met input gebeurt;
- niet zeggen “dit staat al vast” als dat niet zo is;
- en eerlijk zijn als keuzes pijn doen, in plaats van ze te verpakken in mooie taal.
Een omgevingsvisie moet uitlegbaar zijn aan iedereen; niet alleen aan mensen die dagelijks met beleid werken.
In gesprek blijven met inwoners
Net als bij Icebear geldt hier: wij zijn en blijven in gesprek met inwoners.
We horen zorgen over:
- te snelle woningbouw zonder voorzieningen,
- druk op groen en landschap,
- verkeer en veiligheid,
- en het gevoel dat gezondheid en leefbaarheid te weinig meewegen.
Die signalen nemen wij serieus.
Niet als ruis, maar als waardevolle informatie.
Want wie hier woont, weet vaak heel goed wat wel en niet werkt in de praktijk.
Wat wij belangrijk vinden bij de omgevingsvisie
Voor ons zijn een paar dingen essentieel:
- De omgevingsvisie moet begrijpelijk zijn.
- Inwoners moeten kunnen zien waar hún inbreng terugkomt.
- Gezondheid, veiligheid en leefbaarheid moeten voorop staan.
- Participatie mag geen decorstuk zijn, maar moet invloed hebben.
Zonder dat wordt een omgevingsvisie een papieren werkelijkheid en daar heeft uiteindelijk niemand iets aan.
Waarom deze pagina er is
Deze pagina is er om duidelijk te maken:
- waarom wij kritisch zijn op hoe de omgevingsvisie is aangepakt,
- waarom wij blijven vragen om duidelijkheid en echte betrokkenheid,
- en waarom wij inwoners hierin serieus nemen.
De omgevingsvisie bepaalt niet alles maar ze zet wel de toon voor de toekomst.
En die toekomst maken we niet voor inwoners maar met elkaar.
De Stadsvisie: waarom dit voor inwoners geen toekomstverhaal voelde maar een voldongen feit
De stadsvisie werd gepresenteerd als een blik vooruit.
Een verhaal over hoe onze stad zich zou kunnen ontwikkelen.
Over kansen, groei en ambities.
Maar voor veel inwoners voelde het anders.
Niet als “dit gaan we samen verkennen” maar als “dit is al bedacht”.
En dat verschil is groot.
Wat inwoners ons teruggeven
Wat wij van inwoners hoorden, ging zelden over tegenstand tegen ontwikkeling.
De meeste mensen begrijpen dat een stad niet stil kan blijven staan.
Wat zij wél zeiden, was:
- Waarom lijkt dit al zo vast te liggen?
- Waar kunnen wij nog echt invloed uitoefenen?
- Waarom voelt het alsof de keuzes al gemaakt zijn?
Veel inwoners herkenden zichzelf niet in het verhaal.
Niet omdat zij geen ideeën hebben maar omdat hun ideeën niet zichtbaar terugkwamen.
Dat zorgt niet voor enthousiasme, maar voor afstand.
Wat er wringt aan de stadsvisie
De stadsvisie werd neergezet als richtinggevend maar bevatte tegelijkertijd al vergaande keuzes.
Keuzes over:
- waar gebouwd kan worden,
- hoe ruimte wordt gebruikt,
- en welke ontwikkeling prioriteit krijgt.
Voor inwoners voelde dat tegenstrijdig:
Als dit nog een visie is, waarom voelt het dan alsof we al bij het eindstation zijn?
Daar komt bij dat de rol van de gemeenteraad — en daarmee de stem van inwoners — voor veel mensen onzichtbaar bleef.
Het proces was strak georganiseerd, maar niet altijd uitlegbaar.
En wat niet uitlegbaar is, wekt wantrouwen.
Waarom dit geen detail is, maar een kernprobleem
Een stadsvisie is geen los document.
Ze vormt de basis voor latere besluiten:
- woningbouw,
- infrastructuur,
- voorzieningen,
- en ruimtelijke keuzes die mensen direct raken.
Als inwoners het gevoel hebben dat ze pas mogen reageren als het verhaal al af is, dan voelt participatie als een formaliteit.
Dat ondermijnt vertrouwen.
Niet alleen in dit document, maar in de politiek als geheel.
Wat wij hierin hebben ingebracht
Wij hebben steeds benadrukt dat:
- een visie richting moet geven, geen blauwdruk moet zijn;
- echte participatie betekent dat je nog kunt bijsturen;
- en dat de raad niet alleen mag instemmen, maar ook moet kunnen bevragen en corrigeren.
Niet om plannen te blokkeren maar om ze beter te maken.
Want plannen worden sterker als ze gevoed worden door de praktijk van mensen die hier wonen.
In gesprek blijven – ook als het schuurt
Net als bij Icebear en de Omgevingsvisie geldt hier: wij blijven in gesprek met inwoners.
We horen zorgen over:
- betaalbaarheid van wonen,
- verlies van groen en ruimte,
- verkeersdrukte,
- en het gevoel dat tempo belangrijker wordt dan zorgvuldigheid.
Die zorgen zijn niet lastig.
Ze zijn waardevol.
Juist omdat ze laten zien waar plannen kunnen ontsporen als niemand tijdig op de rem trapt.
Wat wij belangrijk vinden bij de stadsvisie
Voor ons zijn een paar dingen essentieel:
- Een visie moet ruimte laten voor gesprek, niet alleen voor uitvoering.
- Inwoners moeten kunnen zien waar hun stem verschil maakt.
- De raad moet haar controlerende rol kunnen vervullen.
- Transparantie is geen luxe, maar een voorwaarde.
Zonder dat wordt een stadsvisie geen gezamenlijk verhaal maar een document dat vooral naar boven toe klopt.
Waarom deze pagina er is
Deze pagina is er om uit te leggen:
- waarom wij kritisch waren op de stadsvisie,
- waarom wij vinden dat het proces zorgvuldiger had gemoeten,
- en waarom wij blijven staan voor de positie van inwoners.
Niet omdat wij tegen ontwikkeling zijn maar omdat ontwikkeling alleen werkt als mensen zich erin herkennen.
Een stad bouw je niet alleen met stenen en plannen maar met vertrouwen.
En vertrouwen ontstaat niet door snelheid of mooie woorden maar door ruimte te laten voor echte betrokkenheid.
Het verdeelstation in Zuidveen: waarom dit voor inwoners geen technisch plan is maar een kwestie van leefbaarheid
Voor omwonenden in Zuidveen begon dit dossier niet met tekeningen of vergunningen.
Het begon met ongerustheid.
Ongerustheid over een groot technisch bouwwerk dicht bij woningen.
Over wat dat doet met rust, veiligheid en het landschap.
En vooral over de vraag: waarom lijkt dit al besloten, terwijl wij hier pas laat bij betrokken worden?
Dat gevoel — dat je pas aan tafel mag als het menu al vastligt — horen we hier steeds terug.
Wat inwoners bezighoudt
De zorgen van inwoners zijn niet vaag of overdreven. Ze zijn heel concreet:
- Wat betekent dit verdeelstation voor onze directe leefomgeving?
- Hoe zit het met veiligheid, geluid en risico’s?
- Waarom is deze locatie gekozen?
- Welke alternatieven zijn serieus onderzocht en welke niet?
- En waarom voelt het alsof bezwaar maken de enige manier is om gehoord te worden?
Veel mensen hebben niet het idee dat zij tegen energievoorziening zijn.
Ze begrijpen dat het elektriciteitsnet moet worden versterkt.
Waar het wringt, is hoe dit gebeurt — en wie daarover mee kan praten.
Participatie die voor inwoners niet zo voelde
In het verhaal rond het verdeelstation wordt gesproken over participatie.
Maar veel omwonenden ervaren iets anders.
Zij geven aan:
- dat zij laat zijn geïnformeerd,
- dat keuzes al vergaand leken te zijn gemaakt,
- en dat hun zorgen vooral werden genoteerd, niet zichtbaar meegewogen.
Dat zorgt voor frustratie.
Niet omdat mensen hun zin per se willen krijgen maar omdat ze het gevoel hebben dat hun leefomgeving ondergeschikt wordt gemaakt aan snelheid en uitvoerbaarheid.
Waarom de locatie zo gevoelig ligt
De plek waar het verdeelstation is gepland, ligt niet in een leeg gebied.
Het gaat om een omgeving waar mensen wonen, leven en hun dagelijks ritme hebben.
Voor hen is dit geen stip op een kaart maar de plek waar hun kinderen fietsen, waar ze wandelen, waar rust en ruimte juist zo belangrijk zijn.
Als zulke plekken veranderen, vraagt dat om extra zorgvuldigheid.
En juist dat gevoel — dat die zorgvuldigheid ontbreekt — maakt dit dossier zo beladen.
De rol van procedures en waarom dat niet genoeg is
Formeel kan er veel kloppen.
Vergunningen, regels, bevoegdheden.
Maar inwoners kijken anders:
Het mag misschien volgens de regels, maar klopt het ook voor de mensen die hier wonen?
Dat verschil tussen juridisch gelijk en maatschappelijk draagvlak is precies waar dit dossier wringt.
Als procedures leidend worden zonder dat ze goed uitlegbaar zijn, dan voelen mensen zich niet beschermd door de overheid maar overruled.
Wat wij hierin hebben gedaan
Wij hebben in dit dossier steeds benadrukt:
- dat participatie meer moet zijn dan informeren,
- dat alternatieven serieus en zichtbaar moeten worden afgewogen,
- en dat de gemeenteraad haar rol moet kunnen spelen — niet pas aan het eind.
Niet om het project per definitie tegen te houden maar om te zorgen dat besluiten zorgvuldig, uitlegbaar en verdedigbaar zijn.
Dat is geen tegenwerking.
Dat is verantwoordelijkheid nemen.
In gesprek met inwoners – ook hier
Net als bij Icebear en andere dossiers geldt ook hier: wij zijn en blijven in gesprek met omwonenden.
We luisteren naar hun zorgen.
We nemen signalen serieus.
En we brengen die terug waar besluiten worden genomen.
Juist omdat dit voor inwoners geen abstract dossier is maar iets dat hun dagelijkse leven raakt.
Wat wij belangrijk vinden bij dit soort besluiten
Voor ons zijn een paar uitgangspunten cruciaal:
- Grote ingrepen vragen om extra zorgvuldigheid.
- Inwoners moeten vroeg en eerlijk worden betrokken.
- Alternatieven moeten zichtbaar worden afgewogen.
- Leefbaarheid en veiligheid zijn geen bijzaak.
Zonder die uitgangspunten ontstaat het gevoel:
“Het overkomt ons.”
En dat is funest voor vertrouwen.
Waarom deze pagina er is
Deze pagina is er om duidelijk te maken dat:
- de zorgen van inwoners in Zuidveen terecht zijn,
- dit dossier meer is dan een technisch project,
- en dat wij hier niet overheen stappen.
Niet omdat wij tegen energievoorziening zijn maar omdat die alleen toekomstbestendig is als ze samen met inwoners wordt vormgegeven.
Een verdeelstation kun je bouwen met staal en kabels.
Vertrouwen bouw je alleen met luisteren en zorgvuldigheid.
En als je dat laatste vergeet, staat het gebouw er straks misschien wel maar met een scheur in de relatie die veel moeilijker te repareren is.
Giethoorn: waarom dit al lang geen toerisme-succesverhaal meer is, maar een leefbaarheidsdossier
Voor de buitenwereld is Giethoorn een ansichtkaart.
Water, bruggetjes, bootjes, rust.
Voor wie er woont en werkt, is Giethoorn iets anders geworden: een dorp waar het steeds lastiger is om normaal te leven en normaal te ondernemen.
Dit dossier gaat niet over tegen toerisme zijn.
Het gaat over balans die al jaren zoek is — en over het gevoel dat iedereen het ziet, maar niemand echt ingrijpt.
Hoe het begon: trots én groei
Giethoorn is niet per ongeluk populair geworden.
Inwoners en ondernemers hebben jarenlang met zorg en inzet gebouwd aan het dorp zoals het nu bekendstaat.
Toerisme bracht:
- werkgelegenheid,
- inkomsten,
- levendigheid.
En daar was — en is — ook trots op.
Maar groei kent een grens.
En die grens is hier ruimschoots overschreden.
Wanneer succes doorslaat in druk
Wat inwoners en ondernemers ons al langere tijd teruggeven, is duidelijk:
- het is te druk,
- het wordt onveiliger,
- en het dorp slibt dicht.
Niet af en toe.
Maar structureel.
Denk aan:
- vaarwegen die overvol raken,
- voetpaden waar je nauwelijks nog normaal kunt lopen,
- hulpdiensten die er moeilijk doorheen komen,
- bewoners die hun eigen straat niet meer herkennen.
Dit is geen incident meer.
Dit is dagelijkse realiteit.
Ondernemers in de knel
Wat vaak vergeten wordt: ook ondernemers zitten klem.
Zij krijgen te maken met:
- steeds wisselende regels,
- handhaving die onvoorspelbaar voelt,
- lasten zoals de vermakelijkheidsretributie,
- en beleid dat verandert zonder duidelijke lijn.
Veel ondernemers willen best bijdragen aan oplossingen.
Maar ze moeten wel weten waar ze aan toe zijn.
Wat zij nu ervaren, is:
We worden afgerekend op gevolgen van beleid waar we nauwelijks invloed op hebben.
Dat zorgt voor onzekerheid — en uiteindelijk voor afhakende ondernemers.
Inwoners die zich niet meer gehoord voelen
Voor inwoners voelt het vaak alsof hun zorgen:
- worden aangehoord,
- worden genoteerd,
- maar niet worden opgelost.
Ze melden overlast.
Ze wijzen op onveiligheid.
Ze vragen om rustmomenten en duidelijke keuzes.
En toch blijft het gevoel:
Het dorp moet alles slikken, omdat het economisch belangrijk is.
Dat schuurt.
Want leefbaarheid is geen luxe — het is een basisvoorwaarde.
Een wirwar van maatregelen, maar geen richting
Wat Giethoorn extra ingewikkeld maakt, is dat er veel gebeurt, maar weinig samenhang lijkt te zijn.
Er zijn:
- losse maatregelen,
- pilots,
- aanpassingen,
- handhaving hier, versoepeling daar.
Maar voor inwoners en ondernemers ontbreekt het grotere verhaal:
- Wat is het einddoel?
- Hoe ziet Giethoorn er over vijf of tien jaar uit?
- Waar ligt de grens?
Zonder dat perspectief voelt elk nieuw besluit als symptoombestrijding.
Waarom dit geen lokaal probleem meer is
Giethoorn is geen geïsoleerd dorp meer.
Het is onderdeel geworden van een internationaal toeristisch systeem.
Dat betekent:
- bezoekers komen van ver,
- druk wordt niet vanzelf minder,
- en lokale keuzes hebben nationale en zelfs internationale effecten.
Juist daarom vraagt dit dossier om duidelijke regie.
Niet alles laten gebeuren omdat het “loopt”, maar sturen op wat nog kan en wat niet meer.
Wat wij hierin doen
Wij zien Giethoorn niet als probleem, maar als signaal.
Een signaal dat:
- toerisme grenzen heeft,
- leefbaarheid beschermd moet worden,
- en dat inwoners en ondernemers samen moeten kunnen leven — niet tegenover elkaar.
Daarom:
- blijven wij in gesprek met inwoners,
- spreken we met ondernemers,
- verzamelen we signalen,
- en brengen we die samen terug in het politieke debat.
Niet om snelle oplossingen te beloven maar om eindelijk toe te werken naar heldere keuzes.
Wat wij belangrijk vinden voor Giethoorn
Voor ons zijn een paar dingen essentieel:
- Leefbaarheid staat voorop.
- Ondernemers moeten weten waar ze aan toe zijn.
- Regels moeten voorspelbaar en uitlegbaar zijn.
- Het dorp is geen attractie, maar een gemeenschap.
Zonder die uitgangspunten blijft Giethoorn vastzitten tussen succes en overbelasting.
Waarom deze pagina er is
Deze pagina is er omdat Giethoorn al te lang wordt gezien als iets dat “nu eenmaal zo is geworden”.
Maar niets wordt zomaar zo.
Het is het gevolg van keuzes — en van het uitblijven van keuzes.
Wij vinden dat het tijd is om dat eerlijk te benoemen.
Niet tegen inwoners.
Niet tegen ondernemers.
Maar voor een dorp dat weer ademruimte nodig heeft.
Giethoorn kan alleen toekomst hebben als het weer een plek wordt waar mensen wonen, werken én tot rust kunnen komen en niet alleen een decor zijn voor de volgende foto.