Kindermishandeling

Kindermishandeling maar ook huiselijk geweld is bijzonder hardnekkig en we moeten ook onderkennen dat het terugkerend karakter bijzonder hoog is.

Toch denkt onze gemeente dat met de ‘Beweging van 0’ zij ouders, die mishandelen, zover kunnen krijgen om erover te gaan praten.
Sterker nog: op de website van Beweging van 0 schrijven zij het volgende:

‘Hoe fijn zou het zijn  als wij een cultuur hebben waarin iederee begrijpt dat kindermishandeling onder omstandigheden kan voorkomen en dat je dan natuurlijk recht op hulp hebt. Hoe fijn zou het zijn dat de hulpverlener dan zegt: “Fijn je dat je er bent. Wilt u koffie?”

Persoonlijk vind ik zo’n statement misselijkmakend. Ten eerste bagatelliseren zij kindermishandeling. In hun ogen kan het ‘gewoon’ voorkomen. Ten tweede leggen zij de focus op de dader en niet op het slachtoffer: in dit geval een kind. Een weerloos kind. Daarkomt nog eens bij dat onze ambtenaren en college verplicht zijn een melding te maken als zij een vermoeden hebben van mishandeling.

De statistieken zijn helder

De statistieken zijn helder. Kindermishandeling maar ook huiselijk geweld is hardnekkig. Het stopt pas als er daadwerkelijk een melding of aangifte wordt gedaan. Dat zegt ook Verwey-Jonker Instituut.
‘Veel plegers vervallen weer in herhaling en het aantal herhaal meldingen bij Veilig Thuis is bij deze gezinnen erg hoog’ zo schrijven zij op de website.

Het aanbieden van een kop koffie aan daders (wat dat zijn zij in mijn ogen) lost niets op. Je geeft aandacht aan de persoon of personen die hun kinderen mishandelen. En let wel: ik heb het niet over de pedagogische tik. Ik heb het over structureel mishandelen van je kinderen.
Het is dan ook schokkend om te lezen dat ons college trots is op hun bijdrage aan de Beweging van 0.

 

Dus hou op met die zogenaamde projecten voor de bühne

Daal met je voeten in de modderige realiteit en ga nu echt eens naast de inwoner staan. Ook die kinderen die mishandeld worden. Een kop koffie en zeggen dat je blij bent dat de mishandelende ouder er is om te praten lost niets op. Het enige wat helpt is blijven melden bij de daarvoor aangewezen instanties of het doen van aangifte.
Maar er ligt ook een taak voor de omgeving. Leer mishandeling te signaleren.
Helaas heeft onze motie die opriep om te leren signaleren het niet gehaald. Wat weer laat zien hoe ‘serieus’ men het probleem eigenlijk vindt.
Terwijl leren signaleren kan bijdragen aan minder kindermishandeling en huiselijk geweld.

Want uitroeien van deze vorm van geweld zal nooit lukken. Zeker niet met dergelijk nonsens projecten.